Błogosławieństwo Niebios. Tom 2

Bóg, który chciał pomagać zwykłym ludziom. Demon, który obiecał stać u jego boku. W świecie pełnym duchów i kłamstw nawet najczystsze intencje mogą prowadzić do tragedii.

Xie Lian próbuje rozwikłać historię upadłego królestwa i duchów, które nie zaznały spokoju. Towarzyszy mu Hua Cheng — potężny i nieprzenikniony demon, który widzi i wie więcej niż inni.

Wśród ruin i wspomnień powoli rodzi się zaufanie, a z nim pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi. Czy można ocalić wszystkich? Co naprawdę znaczy kogoś chronić?

Wejdź w głąb Miasta Duchów i przekrocz próg Domu Gry — miejsca, gdzie można wygrać wszystko – lub wszystko stracić.

„Błogosławieństwo Niebios” to epicka opowieść z gatunku xianxia, która podbiła serca milionów czytelników na całym świecie. Po olbrzymim sukcesie w Azji, Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej kultowa powieść Mo Xiang Tong Xiu zachwyciła również polskich czytelników.

– Krwawy Deszcz w Poszu­ki­wa­niu Kwiatu… – zagaił Xie Lian.
– Wasza Wyso­kość – odparł Hua Cheng.
Xie Lian się odwró­cił.
– To pierw­szy raz, gdy tak mnie nazwa­łeś.
Mło­dzie­niec w czer­wieni sie­dział na macie z jedną nogą wypro­sto­waną.
– I jak wra­że­nia?
Xie Lian mil­czał przez chwilę.
– Brzmi ina­czej, niż kiedy inni się tak do mnie zwra­cają.
– To zna­czy jak?
– Trudno powie­dzieć, może… mówisz to tak poważ­nie.
W ustach innych, choćby Ling Wen, brzmiało to ofi­cjal­nie, ale więk­szość nie­bian nazy­wała go Jego Wyso­ko­ścią z drwiną, jakby wty­kała mu przy­ja­ciel­skie szpi­leczki, z nutą pro­tek­cjo­nal­nego sar­ka­zmu, jak wtedy, gdy się nazywa brzy­dulę pięk­no­ścią. Hua Cheng jed­nak wyda­wał się wypo­wia­dać te dwa słowa z sza­cun­kiem, zupeł­nie jakby naprawdę mówił o wysoko uro­dzo­nym członku rodziny kró­lew­skiej, któ­remu się należą pokłony.
– Ten pan młody z Góry Szla­chet­nych to byłeś ty? – zmie­nił temat Xie Lian.
Kącik ust Hua Chenga uniósł się nieco wyżej, a do Xie Liana dotarło, jak dwu­znacz­nie to brzmi.
– Prze­brany za pana mło­dego! – popra­wił się natych­miast.
– Nie prze­bra­łem się za pana mło­dego – odparł Hua Cheng.
To prawda. Nie oszu­kał Xie Liana, nie powie­dział ani nawet nie zasu­ge­ro­wał, że jest panem mło­dym. Wła­ści­wie w ogóle się nie ode­zwał, po pro­stu sta­nął przed lek­tyką i wycią­gnął dłoń, którą zdez­o­rien­to­wany Xie Lian ujął i podą­żył za nim.
– No dobrze – pod­jął Xie Lian. – Ale dla­czego się wtedy tam poja­wi­łeś?
– Mogłem spe­cjal­nie podą­żać za Waszą Wyso­ko­ścią, mogłem też napo­tkać cię, gdy tam­tędy prze­cho­dzi­łem i mi się nudziło. Jak myślisz, która z tych odpo­wie­dzi jest bar­dziej wia­ry­godna?
Xie Lian poli­czył dni, które tam­ten przy nim spę­dził.
– Nie ośmielę się wybrać… – stwier­dził w końcu. – Ale chyba naprawdę ci się nudzi. – Sku­pił na Hua Chengu całą swoją uwagę, zlu­stro­wał go wzro­kiem od stóp do głów. – Jesteś inny, niż mówią legendy.
Hua Cheng zmie­nił pozy­cję, pod­parł pod­bró­dek o kolano, spoj­rzał na Xie Liana i spy­tał:
– Tak? Skąd więc wie­dzia­łeś, że ja to ja?
Xie Lian miał w gło­wie tylko para­solkę i krwawy deszcz, brzę­czące srebrne łań­cuszki i zimne kar­wa­sze.
– Cokol­wiek bym spraw­dził, wszystko było bez zarzutu. Musisz więc być arma­ge­do­nem. Nosisz się na czer­wono, w kolo­rze krwi albo liści klonu. Nie ma rze­czy, któ­rej byś nie wie­dział, któ­rej byś nie mógł doko­nać, któ­rej byś się lękał. Taka per­sona nie może być nikim innym, jak tylko owym osła­wio­nym Krwa­wym Desz­czem w Poszu­ki­wa­niu Kwiatu, któ­rego imię spra­wia, że nie­śmier­tel­nych zdej­muje strach. Poza tym nie wkła­da­łeś w to ukry­wa­nie się zbyt wiel­kiego wysiłku.
– Czyli mogę uznać to za kom­ple­ment? – docie­kał Hua Cheng z uśmie­chem.
– Prze­cież to wła­śnie mia­łem na myśli.
Brwi Hua Chenga się unio­sły, a on sam wyda­wał się bar­dzo zado­wo­lony.
– Dla­czego nie spy­ta­łeś mnie, Wasza Wyso­kość, jaki mam cel, pró­bu­jąc się do cie­bie zbli­żyć?
– Jeśli sam nie chcesz mi o tym powie­dzieć, to nie ma sensu docie­kać. Naj­pew­niej i tak nie powiesz mi prawdy.
– Nie­ko­niecz­nie – odparł Hua Cheng. – A poza tym, jeśli nie odpo­wiem albo przyj­dzie ci do głowy, że się mijam z prawdą, możesz kazać mi odejść.
– Jeżeli naprawdę miał­byś złe zamiary, to cóż mi przyj­dzie z tego, że każę ci odejść? Jesteś tak potężny, że z łatwo­ścią wró­cisz pod inną posta­cią.
Patrzyli na sie­bie i się uśmie­chali, gdy ciszę Kasz­ta­no­wego Przy­bytku roz­bił nagły dźwięk. Spoj­rzeli w stronę, z któ­rej dobiegł, ale nie dostrze­gli tam nikogo, a za cały ten hałas odpo­wie­dzialny był prze­ta­cza­jący się po ziemi cera­miczny słój.
Kiedy wró­cili z Banyue, Xie Lian wło­żył Pół­księ­życ do opróż­nio­nego sło­ika po kiszon­kach. Chciał jej uła­twić adap­ta­cję do nowego miej­sca – w końcu po wielu latach opu­ściła ojczy­znę nagle i nie z wła­snej woli. Tak, duchy też mogą mieć pro­blemy z adap­ta­cją! A teraz słój się prze­wró­cił i poto­czył do wyj­ścia, ale zatrzy­mały go zro­bione przez Hua Chenga drzwi i odbi­jał się od nich raz za razem. Xie Lian, bojąc się, że się zaraz roz­trza­ska, otwo­rzył je, a słój wytur­lał się na trawę i sta­nął pio­nowo. Choć był tylko zwy­kłym naczy­niem, wyda­wało się, że spo­gląda w roz­gwież­dżone niebo.
Xie Lian podą­żył za nim.
– Gene­rale, czy młod­szy gene­rał Pei został zła­pany? – spy­tał cichy głos.
Hua Cheng też wyszedł z Kasz­ta­no­wego Przy­bytku, stał obok, opie­ra­jąc się o drzewo.
– Co się z nim sta­nie? – nie prze­sta­wała dopy­ty­wać zamknięta w słoju Pół­księ­życ.
– Nie wiem. – Xie Lian scho­wał dło­nie w ręka­wach. – Ale zro­bił coś złego, więc na pewno ponie­sie karę.
Pół­księ­życ zamil­kła, by pod­jąć po chwili:
– Ludzie mówili, że mnie oszu­kał, ale ja tak nie uwa­żam. Gdy otwie­ra­łam bramy, byłam już przy­go­to­wana na to, że nie dotrzyma obiet­nicy.
Xie Lian czuł, że Pół­księ­życ chce się komuś zwie­rzyć, więc usiadł obok.
– Poza tym, cho­ciaż nie dotrzy­mał słowa, to nie jest takim złym czło­wie­kiem – wymam­ro­tała.
– Ach, doprawdy…?
– Tak. – Słoik się prze­to­czył. – Gene­rale, twoje ciało wrzu­cono do rzeki, pamię­tasz? Chcia­łam cię pocho­wać i szłam wzdłuż rzeki, szu­ka­łam, wypa­try­wa­łam, aż wresz­cie dotar­łam na Rów­niny Cen­tralne, do Yong’an.
– Prze­by­łaś tysiąc li… Taka wytrwa­łość…
– Nie mogło być ina­czej, musia­łam cię pocho­wać – powie­działa żar­li­wie. – Dotar­łam do Yong’an. Szłam ulicą, nikogo tam nie zna­łam, byłam bar­dzo głodna i bar­dzo zmę­czona. Osta­tecz­nie to wła­śnie gene­rał Pei i jego rodzina zaofe­ro­wali mi posi­łek. Taki smaczny! Zja­dłam i nic nie zwy­mio­to­wa­łam. Na jedno posie­dze­nie pochło­nę­łam tyle, że było mi głu­pio, powie­działam więc, że potem im wszystko zwrócę. Gene­rał Pei tylko się śmiał, myślał chyba, że jestem zabawna. Powie­dział: „Nie musisz odda­wać nam jedze­nia, przy­chodź tu, gdy tylko będziesz głodna”. Miał wtedy jakieś pięt­na­ście, szes­na­ście lat, kochał się śmiać.
Xie Lian pomy­ślał o jego kamien­nej twa­rzy.
– Naprawdę tego po nim nie widać… – przy­znał. – I spo­tka­łaś go dopiero w wie­czór przed ata­kiem na mia­sto?
Nie była to więc despe­racka próba zna­le­zie­nia ratunku, ale zaufa­nie sprzed lat. Słój się zako­ły­sał.
– Mhm – przy­tak­nęła Pół­księ­życ. – Ale kiedy zaro­bi­łam dość pie­nię­dzy i wró­ci­łam, by oddać dług, drzwi były zapie­czę­to­wane, a sam dom opu­sto­szał. Roz­py­ta­łam się i powie­dziano mi w końcu, że rodzinę spo­tkała kara. Tylko Pei został przy­mu­sowo wcie­lony do woj­ska, pozo­stali męż­czyźni byli albo zbyt sta­rzy, albo zbyt mło­dzi. Wygnano ich więc. Szu­ka­łam wszę­dzie, aż zoba­czy­łam gene­rała Peia na jakimś skrzy­żo­wa­niu. Stał tam w odzie­niu rekruta i nie ośmie­li­łam się podejść. – Wes­tchnęła. – Poja­wiła się grupa ludzi w łach­ma­nach, nie­śli ze sobą koce. Kil­koro z nich zoba­czyło go i zaczęło wołać. Pod­biegł, jak się oka­zało, do swo­ich rodzi­ców i rodzeń­stwa. Wci­snął pie­nią­dze eskor­tu­ją­cemu ich straż­ni­kowi, a następ­nie swo­jemu ojcu. Ten nakrzy­czał na niego: „Po co tu przy­la­złeś? W woj­sku pozwa­lają ci tak sobie cho­dzić, dokąd chcesz? Nie będę ci zabie­rał pie­nię­dzy, wynoś się!”. Matka natych­miast wzięła go w obronę: „Dla­czego na niego krzy­czysz? Wysy­łają go na pogra­ni­cze, nas wygnano na cztery wia­try, nie wia­domo, czy jesz­cze kie­dyś się zoba­czymy. Chcesz pod­czas ostat­niego spo­tka­nia go zwy­zy­wać?”. Ojciec wes­tchnął. „Xiu, synu – powie­dział. – Kiedy dotrzesz na pogra­ni­cze, musisz na sie­bie uwa­żać”.
Ta scena musiała zro­bić na Pół­księ­życ ogromne wra­że­nie, skoro po tylu latach pamię­tała każde słowo, jakby to było wczo­raj, jakby miała to wciąż przed oczami.
– Pei zapy­tał, co ojciec miał na myśli, czy ktoś umyśl­nie chciał zaszko­dzić ich rodzi­nie – kon­ty­nu­owała. – Ojciec z początku nie chciał o tym mówić, ale wresz­cie dał się prze­ko­nać. Zaczęło się od zor­ga­ni­zo­wa­nych przez dwór kró­lew­ski w ostat­nim mie­siącu poprzed­niego roku zawo­dów, w któ­rych gene­rał Pei brał udział i mie­rzył się z innymi zawod­ni­kami w walce na mie­cze. Już wtedy jego zdol­no­ści szer­mier­cze były nie­zrów­nane, wszy­scy go podzi­wiali. Ale razem z nim w szranki sta­nął syn pew­nego gene­rała i jeśli Pei piąłby się w ran­kin­gach szer­mier­czych, na pewno w końcu by na niego tra­fił, więc…
Xie Lian zro­zu­miał.
– Żeby temu zapo­biec, Peiowi nie pozwo­lono wię­cej sta­nąć do walki? I wła­śnie dla­tego całą jego rodzinę spo­tkała kara?
Nie­szczę­ście, jakie spa­dło na nich wszyst­kich, wyni­kało z niczego innego, jak tylko z wyjąt­ko­wych umie­jęt­no­ści Peia. I tego, że sta­nął komuś na dro­dze.
– Ojciec go prze­strzegł, żeby bar­dzo uwa­żał na to, jak się zacho­wuje. Nie popi­sy­wał się, nie robił sobie wro­gów, nie dawał innym powo­dów do knu­cia prze­ciw niemu, bo ludzie na pewno będą go obser­wo­wać. Nawet nie dokoń­czył, gdy straż­nik kazał im iść dalej. Młod­sze rodzeń­stwo Peia cią­gnęło go za szaty, matka krzy­czała, żeby zabrał pie­nią­dze z powro­tem, bo lepiej się im przy­służy w armii. Pei patrzył, jak odcho­dzą, i pła­kał. – Słój zamarł. – Ni­gdy wcze­śniej nie widzia­łam, żeby ktoś tak żało­śnie pła­kał. Następ­nym razem zoba­czy­łam go już na Prze­łę­czy Pół­księ­życa. Wyszedł tego dnia łapać węże skor­pio­ogo­nia­ste. Jeden z moich węży go uką­sił i dopiero wtedy zda­łam sobie sprawę z tego, gdzie go zesłano. Wyle­czy­łam go, prze­bu­dził się, ale teraz myślę, że mnie nie poznał. Każde z nas mówiło za sie­bie. Kie­dyś dużo się śmiał, a wtedy nie tylko tego nie robił, lecz nawet nie mówił za wiele. Pew­nego dnia spy­tał mnie, jak skło­nić węże do posłu­chu. W tam­tym cza­sie cze­go­kol­wiek się imał, wkła­dał w to wszyst­kie siły. Myśla­łam, że cho­dzi mu o to, by jak naj­szyb­ciej osią­gnąć suk­ces, że chce rato­wać rodzinę. Nawet gdy­bym mu nie powie­działa, i tak by poszedł łapać węże, prę­dzej czy póź­niej zostałby znowu uką­szony, nauczy­łam go więc, jak kon­tro­lo­wać kilka z nich.
– A więc to tak – powie­dział Xie Lian – nauczył się two­jej sztuki.
– Tak. To ja go nauczy­łam. W noc przed oblę­że­niem popro­si­łam go, by posta­rał się nie krzyw­dzić cywili. Ale prze­cież miecz jest ślepy. Na polu bitwy albo ty zabi­jasz, albo cie­bie zabiją. Jak tu oka­zać miło­sier­dzie? Gdy teraz o tym myślę… Nie powin­nam była mu tego mówić, spra­wi­łam, że prze­zwano go wia­ro­łomcą. – Mówiła tak szcze­rze, bez prze­pra­sza­nia, bez żalu czy nie­chęci. – Otwar­cie bram było moim wła­snym wybo­rem, nikogo nie winię – kon­ty­nu­owała spo­koj­nym tonem. – Gene­rał Pei mógł dzia­łać w gra­ni­cach wyzna­czo­nych przez oko­licz­no­ści i zro­bił, co w jego mocy, by zmi­ni­ma­li­zo­wać straty. Myślę też, że nie spo­dzie­wał się mojej śmierci. Pamię­tam wyraz jego twa­rzy, gdy zoba­czył, że Kemo powie­sił mnie na murach. Sądzę, że mogłam… go wystra­szyć.
Nie zrzu­cała na nikogo odpo­wie­dzial­no­ści, nie mówiła o tym, że się nie kon­tro­lo­wała, po pro­stu się mar­twiła, bo jej śmierć kogoś prze­stra­szyła. Xie Lian nie wie­dział, co powie­dzieć, a jego serce powoli top­niało.
– Nie wiem tylko, czy osta­tecz­nie ura­to­wał swo­ich bli­skich – wymam­ro­tała jesz­cze.
– Nie.
Czło­wiek i słoik odwró­cili się w tę samą stronę. Hua Cheng stał nie­da­leko w cie­niu drzew.
– Kiedy Pei Xiu wnie­bo­wstą­pił, jego rodzina już od paru lat nie żyła, zmarli na wygna­niu. Dowie­dział się o tym dopiero po masa­krze mia­sta.
Pró­bo­wał z całych sił, łamał obiet­nice, unu­rzał ręce we krwi po łok­cie, ale i tak nie pomógł tym, któ­rym pomóc pra­gnął naj­bar­dziej. Co to za życie…? Xie Lian wes­tchnął.
– Prze­pra­szam, gene­rale.
– Dla­czego cią­gle mnie prze­pra­szasz? – Słowa Pół­księ­życ go zdzi­wiły.
– Chcia­łam poma­gać zwy­kłym ludziom. Jak mówi­łeś, gene­rale.
– Cze­kaj! – Xie Lian przy­trzy­mał słoik, zanim ten zdo­łał się znów odto­czyć, i spoj­rzał na Hua Chenga, który stał pod sąsied­nim drze­wem z ramio­nami skrzy­żo­wa­nymi na piersi. – Naprawdę tak powie­dzia­łem?
Zanim skoń­czył sie­dem­na­ście lat, kochał sza­fo­wać tym zda­niem, ale w ciągu kil­ku­set ostat­nich nie wymó­wił go wcale, i bar­dzo dobrze!
Nie mógł go znieść.
– No tak, tak mówi­łeś – odparła Pół­księ­życ.
– Nie mówi­łem… – Xie Lian jesz­cze pró­bo­wał wal­czyć.
– Mówi­łeś! – zapew­niła go żar­li­wie. – Pew­nego razu spy­ta­łeś, co chcę robić, kiedy doro­snę, i gdy odpo­wie­dzia­łam, że nie wiem, ty co? Ty powie­dzia­łeś: „Kiedy byłem mały, moim marze­niem było poma­ga­nie zwy­kłym ludziom!”.
– A, to! – wykrzyk­nął Xie Lian. – Ja sobie luźno rzu­ci­łem, a ty tak dobrze zapa­mię­ta­łaś!
– Ale ja myślę, że powie­dzia­łeś to bar­dzo serio! Poza tym póź­niej powtó­rzy­łeś jesz­cze kil­ku­krot­nie, więc chyba cią­gle mia­łeś to w gło­wie.
– Ha, ha, ha, ha, ha, naprawdę? Moż­liwe! W ogóle nie pamię­tam!
– Niech pomy­ślę. Mówi­łeś też: „Jeśli naprawdę chcesz iść naprzód, nic nie sta­nie na two­jej dro­dze!”, „Nawet jeżeli sto razy wpad­niesz w błoto, wyjdź z niego!”. Dużo takich myśli rzu­ca­łeś!
– Pfff…
Nie musiał się odwra­cać, żeby wie­dzieć, że Hua Cheng wszystko usły­szał i się z niego śmieje!
Xie Lian nie dawał rady już dłu­żej utrzy­mać sło­ika. „…Plo­tłem takie bzdury? Ja? Ja taki nie jestem… A może jestem?”, pomy­ślał.
– Ale na sam koniec i tak wszystko zro­bi­łam źle.
Xie Lian zamarł.
– Chcia­łam tylko chro­nić ludzi. – Głos Pół­księ­życ brzmiał, jakby była zagu­biona. – Tak jak ty, gene­rale, nie­ważne, czy to Bany­ueń­czycy, czy Yong’anczycy. Chcia­łam chro­nić ich wszyst­kich, dla­tego z całych sił poświę­ci­łam się prak­tyce ducho­wej. Ale jedy­nym, co osta­tecz­nie mogłam zro­bić, było pozwo­lić Kemo i jego ludziom, żeby powie­sili mnie kilka razy i w ten spo­sób choć tro­chę uko­ili swoją gorycz. I żywić nadzieję, że dzięki temu szyb­ciej zaznają spo­koju. Wiem, że zro­bi­łam źle, ale czy możesz mi powie­dzieć, co mogłam zro­bić, by było dobrze? Co zro­bić, żeby naprawdę, tak jak mówi­łeś, ura­to­wać zwy­kłych ludzi, ura­to­wać wszyst­kich?
– Prze­pra­szam, ale nie wiem, jak ci odpo­wie­dzieć. Wcze­śniej tego nie wie­dzia­łem i nie wiem tego teraz.
– Gene­rale, myślę, że całe moje życie było porażką – stwier­dziła ze smut­kiem po chwili mil­cze­nia.
Xie Lia­nowi jej słowa nie popra­wiły humoru. Czy nie ozna­czały one, że ostat­nie osiem­set lat jego życia było jesz­cze więk­szą porażką?
Zosta­wił smutną Pół­księ­życ, by patrzyła samot­nie w roz­gwież­dżone niebo, i wró­cił z Hua Chen­giem do Kasz­ta­no­wego Przy­bytku.
– O co wła­ści­wie cho­dziło Peiowi? – spy­tał, gdy zamknął za sobą drzwi.
– Może chciał tej małej oszczę­dzić kil­ku­krot­nego powie­sze­nia. Kto wie – odparł Hua Cheng.
– Nie musiał łatać swo­jego planu śmier­tel­ni­kami. – Xie Lian pokrę­cił głową.
– Śmier­tel­nicy – powie­dział Hua Cheng spo­koj­nym gło­sem – zna­czą mniej od mró­wek. Dla boga to bez róż­nicy, czy zabije kil­ku­set śmier­tel­ni­ków, czy zgnie­cie kil­ka­set mró­wek. Gdyby nie to, że jako symu­la­krum1 był osła­biony, oba­wiam się, że pró­bo­wałby zabić nas wszyst­kich.
Xie Lian zer­k­nął na niego i przy­po­mniał sobie, jak demon sko­czył do otchłani ska­zań­ców i w jed­nej chwili wybił żoł­nie­rzy Banyue.
– Symu­la­krum jest osła­bione? Twoje chyba jest dość mocne.
Hua Cheng uniósł brew.
– Oczy­wi­ście. Ale to jest moja praw­dziwa postać.
Xie Lian odwró­cił się zdzi­wiony.
– Serio? To twoja praw­dziwa postać?
– Gwa­ran­cja ory­gi­nal­no­ści – odparł Hua Cheng.
Sam był sobie winien, to zabrzmiało nie­mal jak „prze­ko­naj się sam”, więc Xie Lian, sam nie wie­dząc kiedy, wycią­gnął palec i dotknął opuszką policzka Hua Chenga. Dopiero gdy to zro­bił, jakby ock­nął się i żach­nął w duchu. Był po pro­stu cie­kawy, jaka jest w dotyku skóra tego władcy demo­nów. Nie spo­dzie­wał się, że jego wła­sne ciało zadziała szyb­ciej niż umysł. Tak po pro­stu go szturch­nął, co to w ogóle ma być!
Hua Cheng chyba też tro­chę się zdzi­wił tym nagłym dotknię­ciem, ale wciąż był spo­kojny i nie­wzru­szony, nic nie powie­dział, w jego oczach tliło się roz­ba­wie­nie i jakby cze­kał na wyja­śnie­nia Xie Liana. Który oczy­wi­ście żad­nego nie udzie­lił, spoj­rzał tylko na swój palec i natych­miast go scho­wał.
– Nie­złe.
Hua Cheng wresz­cie się roze­śmiał, skrzy­żo­wał ręce na piersi i prze­chy­lił głowę na bok.
– Co jest nie­złe? Ta skóra?
– Tak, naprawdę nie­zła – powie­dział szcze­rze Xie Lian. – Ale…
– Ale co?
Xie Lian przez chwilę uważ­nie się przy­pa­try­wał jego twa­rzy.
– Ale czy mógł­bym zoba­czyć, jak naprawdę wyglą­dasz?
Skoro powie­dział „ta skóra”, to ozna­czało, że cho­ciaż samo ciało było praw­dziwe, to jego wygląd nie był pier­wotny. Nie miał przed sobą praw­dziwego obli­cza Hua Chenga.
Ale Hua Cheng nie odpo­wie­dział od razu. Opu­ścił ramiona. Xie Lian nie wie­dział, czy to tylko wra­że­nie, wyda­wało mu się jed­nak, że Hua Cheng spo­chmur­niał. Serce zabiło mu moc­niej. Pojął to w mgnie­niu oka – nie powi­nien o to pytać. Cho­ciaż przez ostat­nie dni doga­dy­wali się bar­dzo dobrze, nie ozna­czało to jesz­cze, że są na tyle bli­sko, by wysu­wać takie prośby.
Natych­miast się uśmiech­nął.
– Tak tylko rzu­ci­łem, nie przej­muj się tym.
Hua Cheng zamknął oczy, po chwili odpo­wie­dział uśmie­chem.
– Jeśli póź­niej nada­rzy się oka­zja, pokażę ci.
Gdyby to był ktoś inny, te słowa zabrzmia­łyby jak zwy­kła wymówka. „Jeśli póź­niej nada­rzy się oka­zja” to prze­cież dosłow­nie „Nawet o tym nie myśl, zapo­mnij”. Ale skoro Hua Cheng je wypo­wie­dział, Xie Lian wie­dział z całą pew­no­ścią, że to obiet­nica.
– Dobrze. – Uśmiech­nął się. – Pocze­kam więc, aż uznasz, że to wła­ściwy czas.
Był już zmę­czony późną porą, poło­żył się więc na macie, a Hua Cheng razem z nim. I nikt się nie dzi­wił, jak po odkry­ciu swo­ich toż­sa­mo­ści demon i bóg mogą spać na jed­nej macie. Nie mieli poduszki, więc Xie Lian, tak jak Hua Cheng, uło­żył głowę na rękach.
– U was, w świe­cie demo­nów, nie trzeba skła­dać rapor­tów. Macie dużo wol­nego.
Hua Cheng wypro­sto­wał nogi.
– A komu miał­bym je skła­dać? – spy­tał. – Ja jestem naj­po­tęż­niej­szy. A w świe­cie demo­nów każdy jest sobie panem, nikt nikim nie rzą­dzi.
– A więc tak to działa. A spo­tka­łeś pozo­sta­łych wład­ców demo­nów?
– Spo­tka­łem.
– Zie­lo­nego Demona też?
– Mówisz o tym śmie­ciu i bez­gu­ściu? Chcia­łem się z nim tylko przy­wi­tać, a on uciekł.
Xie Lian pomy­ślał, że raczej nie cho­dziło o zwy­kłe powi­ta­nie.
– A przy oka­zji dosta­łem przy­do­mek „Krwawy Deszcz w Poszu­ki­wa­niu Kwiatu” – zakoń­czył Hua Cheng spo­koj­nie.
Aha, cho­dziło więc o raczej krwawe powi­ta­nie.
– Witasz się naprawdę nie­sa­mo­wi­cie. Żywisz jakąś urazę do Zie­lo­nego Demona?
– Tak.
– To zna­czy?
– Nie mogę na niego patrzeć.
Xie Lian nie wie­dział, co powie­dzieć. „Czyż­byś rzu­cił wyzwa­nie trzy­dzie­ściorgu trojgu nie­bian też tylko dla­tego, że nie mogłeś na nich patrzeć?”, pomy­ślał.
– Nie­bia­nie z Wyż­szej Izby Nie­bios mówią, że ma naprawdę kiep­ski gust i nawet świat demo­nów czuje do niego nie­chęć. Rze­czy­wi­ście tak jest?
– Rze­czy­wi­ście. Czarna Toń też nim gar­dzi.
– Kto to jest? – spy­tał Xie Lian i natych­miast dodał: – To ten Czarna Toń Zata­pia­jąca Statki?
– Dokład­nie. Nazy­wany jest też Nie­zgłę­bio­nym Demo­nem Czar­nej Toni.
O ile dobrze zapa­mię­tał, Nie­zgłę­biony Demon Czar­nej Toni rów­nież był arma­ge­do­nem, za to z Zie­lo­nym Demo­nem można było sobie pora­dzić. Nic dziw­nego, że reszta nim pogar­dzała.
– Dobrze go znasz? – spy­tał zacie­ka­wiony Xie Lian.
– Nie. W świe­cie demo­nów znam zale­d­wie kilku – odparł Hua Cheng leni­wie.
– Dla­czego?
– Nikt poni­żej arma­ge­donu nie jest godzien ze mną roz­ma­wiać.
To bar­dzo aro­ganc­kie zda­nie wypo­wie­dział, jakby stwier­dzał oczy­wi­sty fakt.
– To świet­nie. – Xie Lian się ucie­szył. – Nie to co w świe­cie nie­bian, jest ich aż tylu, że nie potra­fię spa­mię­tać ich imion.
– To nie spa­mię­tuj.
– Ale jak nie zapa­mię­tam, to ich zawsty­dzę, mogę kogoś ura­zić.
– Jeśli coś tak nie­istot­nego ich urazi, to są małost­ko­wymi śmie­ciami.
Roz­ma­wiali jesz­cze chwilę, ale Xie Lian się oba­wiał, że kon­wer­sa­cja zmie­rzała w zbyt draż­liwe rejony, nie podej­mo­wał więc już tematu róż­nic mię­dzy dwoma świa­tami. Rzu­cił okiem na zamknięte drzwi.
– Co z Pół­księ­życ? Kiedy wróci?
Pomy­ślał o tym nie­daw­nym otrzeź­wia­ją­cym „Chcę poma­gać zwy­kłym ludziom”, a w jego gło­wie wez­brały obrazy, które natych­miast ode­pchnął.
– To brzmi dobrze – ode­zwał się Hua Cheng.
– Co?
– „Chcę poma­gać zwy­kłym ludziom”.
Xie Lian poczuł, jakby ktoś wymie­rzył mu cios. Odwró­cił się, zwi­nął jak suszona kre­wetka, zasło­nił twarz dłońmi i wyglą­dało, jakby potrze­bo­wał jesz­cze jed­nej pary rąk do zakry­cia uszu.
– San­lang… – jęk­nął.
Hua Cheng się przy­su­nął.
– Hmm? A co z tym nie tak? – W jego gło­sie brzmiała powaga.
Cią­gle pytał, cią­gle argu­men­to­wał, a Xie Lian nie mógł go prze­ga­dać. Odwró­cił się i rzu­cił bez­sil­nie:
– Nic już nie mów! To bez sensu.
– O co ci cho­dzi? Czemu bez sensu? – zaopo­no­wał Hua Cheng. – Jeżeli ktoś ma odwagę mówić o zwy­kłych ludziach, nie­ważne, czy cho­dzi o poma­ga­nie im, czy o zabi­ja­nie ich, to mam do niego szczery sza­cu­nek. Pierw­sze jest dużo trud­niej­sze, więc jesz­cze bar­dziej to sza­nuję.
Xie Lian nie wie­dział, czy się śmiać, czy pła­kać. Pokrę­cił głową i opadł bez­rad­nie na matę.
– Nie wystar­czy mówić, trzeba jesz­cze robić. A co waż­niej­sze, zro­bić, dopiero wtedy się liczy. I tyle. Dobra, nie­ważne. Kiedy byłem młod­szy, mówi­łem jesz­cze głup­sze rze­czy.
– Och? – zain­te­re­so­wał się Hua Cheng. – Jakie? Chęt­nie posłu­cham.
Xie Lian przez chwilę wyda­wał się nie­obecny, ale się uśmiech­nął, gdy coś sobie przy­po­mniał.
– Wiele lat temu ktoś mi powie­dział, że nie da rady żyć dalej. Pytał, po co wła­ści­wie ma żyć, jaki jest w tym sens. – Zer­k­nął na Hua Chenga. – Wiesz, co odpowie­działem?
Nie był pewien, czy dobrze widzi, ale wyda­wało mu się, że w oczach tam­tego zapło­nęła iskra.
– Co odpo­wie­dzia­łeś? – spy­tał cicho.
– „Jeśli nie wiesz, po co żyć dalej, to żyj dla mnie. Jeżeli nie wiesz, jaki sens ma twoje dal­sze życie, niech przez chwilę ja będę jego sen­sem, niech będę fila­rem, który je pod­trzy­muje”. Ha, ha, ha… – Nie mógł powstrzy­mać gorz­kiego śmie­chu. – Do tej pory nie mogę zro­zu­mieć, co ja wtedy sobie myśla­łem. – Pokrę­cił głową. – Skąd mia­łem odwagę na taką gadkę, na żąda­nie, żeby stać się sen­sem czy­je­goś życia?
Hua Cheng mil­czał.
– Naprawdę, tylko w mło­dym wieku można mieć czel­ność powie­dzieć coś takiego – mówił dalej Xie Lian. – Wtedy myśla­łem, że wszystko mogę, niczego się nie bałem. Teraz już nie umiem wypowie­dzieć takich słów. Nie wiem, co się potem stało z tam­tym czło­wie­kiem – przy­znał w zadu­mie. – Bycie sen­sem czy­je­goś życia to bar­dzo poważna sprawa, a co dopiero poma­ga­nie ludziom.
W Kasz­ta­no­wym Przy­bytku zapa­dła cisza.
– Poma­ga­nie ludziom to nie jest błaha sprawa – pod­jął cicho Hua Cheng. – Cho­ciaż to odważne mówić takie rze­czy w tak mło­dym wieku, to także głu­pie.
– Wła­śnie tak.
– Cho­ciaż głu­pie, to i odważne.
– Bar­dzo ci dzię­kuję. – Xie Lian się roze­śmiał.
– Nie ma za co.
Patrzyli przez chwilę na dach Kasz­ta­no­wego Przy­bytku. W końcu Hua Cheng się ode­zwał:
– Ale, Wasza Wyso­kość, znamy się tylko kilka dni, a już tak wiele mi powie­dzia­łeś. To nie pro­blem?
– Jaki pro­blem? To nic takiego. Możesz znać kogoś i kil­ka­dzie­siąt lat, a wystar­czy jeden dzień, by wasze drogi się roze­szły. Góra z górą się nie zej­dzie, a ludzie nie­ustan­nie spo­ty­kają się i roz­stają. Doga­du­jesz się z kimś, to się scho­dzi­cie, nie doga­du­jesz się, roz­cho­dzi­cie. Prze­cież wszystko się kie­dyś koń­czy.
Hua Cheng zaśmiał się cicho.
– A jeśli… – powie­dział nagle.
Xie Lian się odwró­cił.
– Jeśli co?
Hua Cheng nie patrzył na niego, a na sfa­ty­go­wany dach. Xie Lian widział tylko lewy pro­fil jego uro­dzi­wej twa­rzy.
– …jestem brzydki – dokoń­czył cicho Hua Cheng.
– Co?
Hua Cheng wolno obró­cił twarz ku niemu.
– Czy jeżeli w praw­dzi­wej postaci nie wyglą­dam dobrze, i tak będziesz chciał mnie zoba­czyć?
– Ty tak na poważ­nie? Od początku jestem prze­ko­nany, że musisz wyglą­dać dobrze.
– Nie­ko­niecz­nie – odparł Hua Cheng pół żar­tem, pół serio. – A jeśli mam ostre kły i zie­loną twarz, na któ­rej wszystko jest w nie­ła­dzie? Jeżeli jestem szpetny jak rak­szasa albo jak­sza2, co zro­bisz?
Xie Lian odru­chowo się zacie­ka­wił: czyżby ten władca świata demo­nów, na dźwięk imie­nia któ­rego na twa­rze nie­śmier­tel­nych wypeł­zał strach, przej­mo­wał się swoim wyglą­dem? Ale też upo­mniał się szybko, że nie miał powodu w to wni­kać.
Pamię­tał mgli­ście, że wśród roz­licz­nych doty­czą­cych Hua Chenga legend poja­wiały się rów­nież takie, które mówiły, że był zde­for­mo­wa­nym dziec­kiem. Jeśli to prawda, z pew­no­ścią go z tego powodu nękano. Być może dla­tego wła­śnie był tak wraż­liwy na tym punk­cie. Xie Lian roz­wa­żał to przez chwilę, w końcu powie­dział naj­bar­dziej ser­decz­nym tonem, na jaki mógł się zdo­być:
– Ale u męż­czy­zny wygląd nie jest istotny…
– Serio? Ja sądzę, że jest bar­dzo istotny.
Xie Lian myślał usil­nie, jak go pocie­szyć.
– Nie jest. Jeżeli ktoś używa two­jego wyglądu, by cię zaata­ko­wać, to zna­czy, że nie ma żad­nego innego powodu albo po pro­stu ci zazdro­ści. Co tylko potwier­dza twoją wyjąt­ko­wość. Mnó­stwo ludzi nie zwraca uwagi na wygląd, na przy­kład ja ni­gdy tego nie robi­łem! No i zobacz, obaj tacy jeste­śmy…
– Hę? Jacy?
Xie Lian nie miał jak się bro­nić.
– …tacy jeste­śmy, więc się zaprzy­jaź­ni­li­śmy, prawda? A mię­dzy przy­ja­ciółmi musi być szcze­rość. Bądź spo­kojny, tak długo, jak jesteś sobą, ja… Czemu się śmie­jesz? Mówię szcze­rze.
Poczuł, że ciało mło­dzieńca obok deli­kat­nie drży. Zamarł i pomy­ślał: „Powie­dzia­łem to tak dobrze, że wzru­szył się aż do łez?”, ale nie miał odwagi się odwró­cić i upew­nić. Gdy dobiegł go cichy śmiech, jakby Hua Chen­gowi się wypsnęło prych­nię­cie, Xie Lia­nowi zro­biło się smutno i szturch­nął demona w ramię.
– Dla­czego się śmie­jesz? Niby w czym nie mam racji?
Hua Cheng natych­miast prze­stał się trząść, zwró­cił twarz ku niemu i powie­dział:
– Masz cał­ko­witą rację, mówisz bar­dzo mądrze.
– Nie jesteś szczery… – stwier­dził Xie Lian ze smut­kiem.
– Przy­się­gam, że w żad­nym ze świa­tów nie znaj­dziesz nikogo bar­dziej szcze­rego ode mnie.
Xie Lian nie miał już ochoty roz­ma­wiać, odwró­cił się do niego ple­cami.
– Dość tego, idziemy spać. Spać, a nie gadać.
– Następ­nym razem. – Hua Cheng zaśmiał się cicho.
Cho­ciaż Xie Lian zamie­rzał już iść spać, kiedy tam­ten się ode­zwał, nie mógł się powstrzy­mać, by nie kon­ty­nu­ować roz­mowy.
– Co następ­nym razem?
– Następ­nym razem, gdy się zoba­czymy – szep­nął Hua Cheng – ujrzysz mnie w praw­dzi­wej postaci.
Xie Lian chciał dalej dopy­ty­wać, ale było już późno i nie dał rady, zapadł bowiem w głę­boki sen.
Gdy się zbu­dził następ­nego ranka, miej­sce obok niego było puste.
Zerwał się na równe nogi i ruszył zaj­rzeć w każdy kąt Kasz­ta­no­wego Przy­bytku. Otwo­rzył nawet drzwi, ale i za nimi nie było żywego ducha. Przy zagra­bio­nych w stertę opa­dłych liściach stał jed­nak słój z Pół­księ­życ. Xie Lian wyszedł, wziął go w ramiona, wniósł do środka i posta­wił na ołta­rzu. Dopiero wtedy zauwa­żył, że na jego piersi coś się poja­wiło.
Się­gnął ku temu pal­cami i pod Prze­klętą Obrę­czą poczuł cienki łań­cu­szek, luźno opla­ta­jący jego szyję. Szybko go ścią­gnął i obej­rzał. Srebr­nego i lek­kiego łań­cuszka Xie Lian mógł nie poczuć, ale powi­nien zauwa­żyć zawie­szony na nim przej­rzy­sty, krysz­ta­łowy pier­ścień.
Potarł go pal­cami.
– Co to jest?
W Xianle kochano skarby, kochano złoto i dro­gie kamie­nie. Xie Lian znał się na nich, od dzie­ciń­stwa bawił się w szli­fo­wa­nie klej­no­tów, był przy­zwy­cza­jony do kosz­tow­no­ści. Przyj­rzał się uważ­niej pier­ście­niowi. Wyda­wał się bry­lan­towy, musiał być dzie­łem mistrza, choć nawet rze­mieśl­nik o naj­więk­szym kunsz­cie nie potra­fiłby wyszli­fo­wać dia­mentu w tak dosko­nały kształt. Xie Lian ni­gdy dotąd nie widział klej­notu tak przej­rzy­stego i lśnią­cego, aż nie potra­fił oce­nić, co wła­ści­wie ma w dłoni.
Nie ule­gało wąt­pli­wo­ści, że był bar­dzo cenny. To zapewne pamiątka, którą Hua Cheng zosta­wił przed odej­ściem.
Zdzi­wiony Xie Lian posta­no­wił go zatrzy­mać i przy następ­nej oka­zji spy­tać Hua Chenga, co sobie wła­ści­wie wyobra­żał. W świą­tyni nie było miej­sca na ukry­cie tak cen­nego klej­notu. Xie Lian posta­no­wił więc trzy­mać go przy sobie i zawie­sił łań­cu­szek z powro­tem na szyi.
Przez kilka dni odpo­czy­wał potem w Kasz­ta­no­wym Przy­bytku, a nad­mier­nie wręcz ser­deczni wie­śniacy przy­no­sili mu nie­zje­dzone bułeczki, kleik ryżowy i prze­ką­ski jako jał­mużnę – nie, jako ofiarę. I tak upły­wał mu czas. Wresz­cie jed­nak nad­szedł kres sie­lanki i Ling Wen wezwała go do Sto­licy Nie­śmier­tel­nych.
– Co się dzieje? Wnio­skuję z two­jego tonu, że stało się coś waż­nego.
– Tak. Chodź szybko do Pawi­lonu Boskiego Wojow­nika.
Zamarł, gdy usły­szał tę nazwę.
Jun Wu powró­cił.